آهنگ شب بود بیابان بود زمستان بود از پوران

!شب بود بیابان بود زمستان بود! !بوران بود سرمای فراوان بود! !یارم در آغوشم هراسان بود! !از سردی افسرده و بی‌جان بود!! !از بهر آن سیمینبر خوشگل! از جسم و جان خود بودم غافل! میکوشیدم بهرش از جان و دل! میبردمش با خود سوی منزل! !گیسویش، از باد و باران گشته آشفته! !در مویش گویی مروارید غلتان خفته! !طی شد راه دشوار، آخر بر من و یار! !با بوسه‌ای گرمی به او دادم! !با لبهای چون قند، بر رویم زد لبخند! !برد آنهمه رنج و غم از یادم!!