آهنگ پرنده از سیمین غانم

توی یه جنگل تن خیس کبود یه پرنده آشیونه ساخته بود خون داغ عشق خورشید تو پرش جنگل بزرگ خورشید رو سرش تو هوای آفتابی رو درختا میپرید @@@ تنشو به جنگل روشن خورشید می کشید تا یه روز ابرای سنگین اومدن دنیای قشنگش و به هم زدن هر چی صبر کرد آسمون آبی نشد ابرا موندند هوا آفتابی نشد بس که خورشیدشو تو زندون سرد ابرا دید یه دفعه دیوونه شد از توی جنگل پر کشید @@@ زندگی شو توی جنگل جا گذاشت رفت ورفت ابرا رو زیر پا گذاشت رفتو عاقبت به خورشیدش رسید اما خورشید به تنش آتیش کشید اگه خورشید یکی تو آسمونه مرغ عاشق رو زمین فراوونه @@@ روزی یه کی به بالا چشم می دوزه میره با این که میدونه می سوزه من همون پرنده هستم که یه روز خورشید رو دید اسم من یه قصه شد این قصه رو دنیا شنید