آهنگ گمگشته دیار محبت کجا رود از محمد اصفهانی

زین گونه ام , که در غم غربت شکیب نیست گر سر کنم شکایت هجران غریب نیست جانم بگیرو , صحبت جانانه ام ببخش یارا که از جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیستگمگشته دیار محبت کجا رود نام حبیب هست و نشان حبیب نیست عاشق منم که یار به حالم نظرنکرد ای خواجه درد هست ولیکن طبیب نیست آسیمه سر رسیدی از غربت بیابان @@@ دلخسته دیدمت از آوار خیس باران وا مانده در تبی گنگ ناگه به من رسیدی من خود شکسته از خود در فصل نا امیدی در برکهء دو چشمت نه گریه و نه خنده گم کرده راه شب را سرگشته چون پرنده من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم پیدا نمیشدی تو شاید که مرده بودم پیدا نمیشدی تو شاید که مرده بودم @@@ من با تو خو گرفتم از خنده ات شکفتم چشم تو شاعرم بود تا این ترانه گفتم در خلوت سرایم یک باره پر کشیدی آن گاه ای پرنده بار دگر پریدی در خلوت سرایم یک باره پر کشیدی آن گاه ای پرنده بار دگر پریدی