♥پیش تو یه کوهیم که دل به برف و سرما داده♥
منو با سردی نگاه کن که تحملم زیاده
♥پیش تو یه برگیم که توی مشت خشم باده♥
منو آواره ترم کن که تحملم زیاده
♥پشت بعضی اشتباهات گاهی هیچ اراده ای نیست♥
که نگه داری از عشق کار خیلی ساده ای نیست
♥رنجشی میون ما هست که نشونه ی علاقه است♥
با یه رگبار ملایم دریا که نمیره از دست
♥گاهی تو تموم عمرت یکی تنها پیدا میشه♥
که دلت میخواد کنارش زندگی کنی همیشه
♥همینه که حفظ یک عشق ارزش سختی رو داره♥
هر کی عاشقه امید لمس خوشبختی رو داره
♥مثل طوفان شدی و من شن یه کویر ساده♥
ببرم هر جا که میخوای من تحملم زیاده
♥من تحملم زیاده چون برای من عزیزی♥
نمیخوام حتی یه لحظه اشک دلتنگی بریزی
♥پشت بعضی اشتباهات گاهی هیچ اراده ای نیست♥
که نگه داری از عشق کار خیلی ساده ای نیست
♥رنجشی میون ما هست که نشونه ی علاقه است♥
با یه رگبار ملایم دریا که نمیره از دست