آهنگ علی سورنا و فرشاد انفجار رنگ ها

بخش اول : زرد مثل پاییز خط ریزش برگها مسیر تنگنا تنگنا در تنگنا خفه مثل فریاد یه سگ توی دور دست بیراهه کور یه دیوار و نمایش دور از درون درون مرزها یه مرد خمیده به زانو کشیده صورت از فریاد سرشو هل میده پایین تر با فشار دست هاش مرزها بوم ها و نقش ها خون نسل ها نسل ها بعد نسل ها زوزه سرما سان و رژه سربازان زنی با لباس برگا دستشو کرده تو واژنش از بالا یه واژنه که دست برگا با سوز رفته از سر تا پاش و سیمرغ آزادی رو تابلوی مرگ پرواز شلاق توی بوم هنوز میخوره رو تن سرخ برده و بردار داد می زنه که باید واسه صلح بجنگه اثر تهوع یه جذامیه که دستشو تا مچ خورده تیکه های انگشتشو روی پاش بالا آوردهبخش دوم باید بزنیم بیرون از خفگی ما فردا رو میخواستیم واسه مهر نه تو این سالن مرده چکاد با این همه تن پاره به چرک این جا درون ماست این چرک همه جا ایستاده به سحر حتی بیرون بری ازش اون درونت ایستاده سپهر سوز چرخید و گفت اینجا هنوزم میشه وزید این نقش هم آغوشی زیباست بچه مرده اش هم میشه ندید حوا سرد شد مثل نفس از زیر زمین گفت این طرح اجداد مرده ماست باید منفجرش کرد همین طوفان رسید از راه دوباره زنده شدن اشباح توی جنگ عقاید واسه کندن پایه ظلم این موزه رو‌گسل هاست لرزیدن طرح ها دوباره افتاد رو‌ی تنشون سایه ظلم می ترسن از تفاوت انگ می زنن به هم هر بار جمع میشن تو دروغ وحدت یه گوشه آماده صلح یکی میشن مثل اجدادشون واسه جنگ با اجداد جمع شدن رنگ ها این بار تو اندام یه بمببخش سوم پریدم از تو ذهنم پشت پنجره زده سپیده چیزی یادم نمیاد انگار یه بمب توم ترکیده تیر می کشه دندونم یه زخم چرکیده باید رقصید و بس از یه گره به گره دیگه نمی خوام مسکن من آزادم برا سرما می میرن همه مقصد ها و باز می شم سراسر راه جنگ قتل پروازه درجه رو دوش مترسک ها من نه فردا رو می خوام با دیروز نه دیروز رو برا فردا