دانلود آهنگ میلاد بابایی اثر انگشت

♥روز میلاد من است آمده‌ام دست کشم♥
به سر و گوشِ عرق کرده‌ی دنیای خودم
♥قول دادم که در این شعر فقط من باشم♥
تا خودم با همه خود باشم و تنهای خودم
♥ردِ انگشتِ تو بر سینه‌ی سیب است هنوز♥
من غلط کرده و مغضوبِ خداوند شدم
♥بعد از آن هم که تو با سنگ زدی شیشه شکست♥
من خریدارِ تن و جای کمربند شدم
♥شک نکن بی‌من از این ورطه گذر خواهی کرد♥
به نشانی که نماند از بدنم فکر نکن
♥من که از منطق و دستورِ حقیقت گفتم♥
به مضامینِ مَجازیِ تنم فکر نکن
♥باز با این همه هروقت غمی شِیهه کشید♥
من همین نبشِ چنار و چمنم،فکر نکن
♥قول دادم که در اندیشه‌ی خود حبس شوم♥
دل به بالا و بلندای خیالی ندهم
♥دوست دارم که خودم پشت خودم باشم و بس♥
به تنِ هیچ عقابی پَر و بالی ندهم
♥تو که رفتی پیِ تاب و طپش رود، برو♥
به قدم‌های اسیرِ لجنم فکر نکن
♥من به دستان خودم گورِ خودم را کندم♥
به پذیرایی و دفن و کفنم فکر نکن
♥من محالم،تو به ممکن شدنم فکر نکن♥
و به آلودگیِ پیرهنم فکر نکن
♥گرچه روزخمی‌ام و دست‌کج و تند زبان♥
به سر و صورت و دست و دهنم فکر نکن
♥تو که از منزلِ منقل تبر آوردی باز♥
هی به آیا بزنم یا نزنم فکر نکن
♥بختِ نامرد بزن بد به دلت راه نده♥
به غم‌انگیزیِ فرزند و زنم فکر نکن
♥نفسی تازه کن و اره بکِش،شاخه بریز♥
به غمِ جوجه کلاغی که منم فکر نکن
♥شک نکن بی‌من از این ورطه گذر خواهی کرد♥
به نشانی که نماند از بدنم فکر نکن
♥من که از منطق و دستورِ حقیقت گفتم♥
به مضامینِ مَجازیِ تنم فکر نکن
♥باز با این همه هر وقت غمی شیهه کشید♥
من همین نبشِ چنار و چمنم،فکر نکن
♥یا که خاکی به سرِ آینه‌ی بکر کنید♥
یا از اینجا به غبارِ سخنم فکر کنید
♥شانه بر شانه‌ی هم پشت به هم ساییدند♥
خرده شن‌ها صف و صف پشت هم انبوه شدند
♥مثل واگیرترین حادثه دورم کردند♥
قطعه‌های بدنم بافتی از کوه شدند
♥قد کشیدم سرِ دوشم به لبِ ابر رسید♥
سر برآوردم و دیدم که چقدر الوندم
♥عهد کردم که اگر پای کسی فتحم کرد♥
قامتش را سرِ ثوابه‌ی خود می‌بندم
♥عهد کردم که اگر دست کسی لمسم کرد♥
کولیِ دشت شوم معرکه آغاز کنم
♥در دلم آهنِ تَف‌دیده‌ی بسیاری هست♥
وای ازآن دَم که بخواهم دهنی باز کنم
♥آنچنان مست کنم روح بچرخد در من♥
آنچنان نعره زنم سقفِ زمین چاک شود
♥آنچنان شانه به لرزانم و هی هی بکنم♥
که برای همه‌ی دشت خطرناک شود
♥این تهوع که مرا هست تو را خواهد کشت♥
آنچه من خورده‌ام از حدِ خودم بیشتر است
♥می‌رود بمبِ دلم فاجعه آغاز کند♥
هر کسی دورتر است،عاقبت‌اندیش‌تر است

♥ناگهان شد که زمین نبضِ جنونش زد و بعد♥
خونم از حلق به جوش آمد و نابود شدم
♥در جهانی که پُر از فرضیه‌های شدن است♥
واقعا سوختم و باختم و دود شدم
♥آن که جان کَند و خطر کرد و به بالا نرسید♥
آن که دائم هوسِ سوختنِ ما می‌کرد
♥آن که از هیچ نگاهی به تماشا نرسید♥
کاش می‌آمد و از دور تماشا می‌کرد
♥زیر خاکسترم انگار دری باز شد و♥
ساقه‌ی سیب شدم،حسرتِ حوّا برخاست
♥سیبِ دندان‌زده از دست تو افتاد به خاک♥
گرد و خاک از لبه‌ی عِقدِ ثریا برخاست
♥شاخه در شاخه فریبم،سبدی سیب بچین♥
دامنی از تبِ گندم ببر و نانش کن
♥با سکوتی که تو داری سرِ زا می‌میری♥
بغضِ اندوخته را لو بده عصیانش کن
♥شاخه‌هایم هوسِ پنجه‌ی چیدن دارند♥
من درختم،تو به اندازه‌ی من انسانی
♥من اسیرم،تو برو شاخِ زمین را بشکن♥
گور بابای سر و این همه سرگردانی
♥منطقِ جاذبه در فلسفه‌اش پنهان بود♥
تا که تقدیر به دستانِ من افتاد از دست
♥جذبه‌ی ذهنِ زمین زیر معما می‌ماند♥
پاسخ از دامنِ من بود اگر کشفی هست
♥میوه از دامن من بود اگر روزِ هبوط♥
آدم از وسوسه افتاد زمین انسان شد
♥آه اگر سیب نبود عشق چه باید می‌کرد♥
من رسیدم که دل از بندِ دل آویزان شد
♥ردِ انگشتِ تو بر سیلیِ سیب است هنوز♥
من غلط کردم و مغضوبِ خداوند شدم
♥بعد از آن هم که تو با سنگ زدی شیشه شکست♥
من خریدارِ تن و جای کمربند شدم
♥ردِ انگشتِ خودت بود ولی ما خوردیم♥
شوکران از لبِ لیوانِ تو خوردن دارد
♥موجِ کف کرده‌ و طوفانی و بی‌ماه و نگاه♥
دل به این ورطه‌ی تاریک سپردن دارد
♥رد انگشتِ تو بر گودیِ فنجان من است♥
از کجا دست به آینده‌ی فالم بردی
♥همه دیدند که یک سیبِ معلق دارم♥
لعنتی پیش خودم زیر سوالم بردی
♥رد انگشت تو بر پیرهنِ پاره‌ی من♥
بر تنم جز اثرِ مرگ مگر چیزی هست
♥در لباسی که از این معرکه‌ها می‌گذرد♥
سایه‌ی بی‌سر و پایی‌ست اگر چیزی هست
♥رد انگشت تو بر حلق من و حلق خودت♥
هر دوتامان سرِ کیفیم که مرگ آمده است
♥کفن گرم به تن کن که در این قبرِ غریب♥
پیش پای من و تو باز تگرگ آمده است
♥پشت یک میز خزیدیم که بازی بکنیم♥
رو به رو بودنِ با عشق جگر می‌خواهد
این